Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΥΣ/ΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΙΕΣ


Είναι κρίσιμο σε κάθε στιγμή να μπορούμε να κάνουμε ανάγνωση της συνθήκης εντός της οποίας καλούμαστε να συζητήσουμε. Σε μια  περίοδο δηλαδή οξυμένης κρίσης για το κεφάλαιο και άκρατης επίθεσης στον κόσμο της εργασίας. Με το δόγμα του TINA να παγιώνεται, την «εναλλακτική» επιχειρεί να καρπωθεί η ακροδεξιά ιδεολογία, εξ’ ού και τα υψηλά ποσοστά της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Σε αυτό τα πλαίσιο η ευρωπαϊκή πολιτική για το βάθεμα τις νομισματικής ένωσης σκληραίνει φτιάχνοντας ένα ασφυκτικό  δημοσιονομικό και οικονομικό πλαίσιο για τους πληττόμενους. Αυτή τη βαθιά  νεοφιλελεύθερη προοπτική έρχεται να εγγυηθεί τα μνημονιακό καθεστώς που εφαρμόζεται στην Ελλάδα και τα μέτρα που αυτό επιβάλλει. Η Αριστερά, ακόμη τουλάχιστον, δεν έχει καταφέρει να πιάσει το νήμα των προηγούμενων αγώνων, να εμπνεύσει τον κόσμο που την προηγούμενη δεκαετία βγήκε στο προσκήνιο και διεκδίκησε και να συγκροτήσει ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο ΤΙΝΑ όπως εκφράζεται από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στο υπόλοιπο αστικό μπλοκ (Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ).

Οι εξελίξεις όμως είναι καταιγιστικές. Κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα τίθενται πλέον σε αμφισβήτηση ( βλέπε ασφαλιστικό και εργασιακό νόμο ), οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί απειλούν την λαϊκή περιουσία και την πρώτη κατοικία, η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται και υποθηκεύεται στο Υπερταμείο, ενώ η ανεργία, ειδικά στους χώρους της νεολαίας, και οι συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα έχουν γίνει ο κανόνας. Παράλληλα, τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από τη γειτονιά μας. Η αυξημένη ένταση στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το πρόσφατο πυραυλικό χτύπημα των ΗΠΑ-Αγγλίας-Γαλλίας κατά του συριακού λαού, δημιουργούν ένα επικίνδυνο τοπίο τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο. Είναι δεδομένο ότι το αμέσως επόμενο διάστημα οφείλουμε να πάρουμε δραστικά μέτρα ώστε να συγκροτηθεί ένα ευρύ λαϊκό και νεολαιίστικο αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το οποίο θα αγωνίζεται για την ειρήνη, την αποφυγή του πολέμου, την εκδίωξη των Νατοϊκών Βάσεων από την Ελλάδα.

Προφανώς, η επίθεση που δέχεται η κοινωνία επηρεάζει και τη νεολαία, το Πανεπιστήμιο και εμάς τους ίδιους τους σπουδαστές. Οι νεοφιλελεύθερες επιταγές που χαράχτηκαν με τη Συνθήκη της Μπολόνια, με πρόσχημα τις μνημονιακές περικοπές, εισάγονται με επιτακτικούς όρους στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ουσιαστικά, το Πανεπιστήμιο αρχίζει να χάνει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του, την ώρα που υποστελεχώνεται και υποχρηματοδοτείται δραματικά, και η παιδεία μετατρέπεται σταδιακά από αγαθό όλων σε εμπόρευμα για λίγους και εκλεκτούς. Η παρείσφρηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, οι εργολαβίες που αναλαμβάνουν πτυχές της λειτουργίας τους (βλέπε σίτιση), οι απλήρωτες πρακτικές των φοιτητών προς όφελος των επιχειρηματικών συμφερόντων, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και η υποβάθμιση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, είναι μερικά μόνο παραδείγματα της νεοφιλελεύθερης επέλασης και της υποβάθμισης των σπουδών μας.

Πρέπει σ’ αυτό το σημείο να αναγνωρίσουμε και κάτι ακόμη. Η σύνθεση εντός του κοινωνικού χώρου που λέγεται Πανεπιστήμιο έχει αλλάξει. Αυτή τη στιγμή η κρίση έχει διαμορφώσει μια νέα φοιτητική ταυτότητα, αυτή του φοιτητή εργαζομένου. Πολλοί φοιτητές πλέον εργάζονται προκειμένου να ανταπεξέλθουν στο κόστος των σπουδών τους και στον βιοπορισμό των ιδίων και των οικογενειών τους. Παράλληλα η εντατικοποίηση των σπουδών, μέσω αλυσίδων υποχρεωτικών παρακολουθήσεων αλλά και η αποστασιοποίηση από συλλογικές διαδικασίες μέσω της «ποινικοποίησης» της συνδικαλιστικής δράσης οδηγεί στο να γίνεται αντιληπτό το Πανεπιστήμιο πλέον από μία μεγάλη μερίδα των φοιτητών και φοιτητριών ως ένας χώρος στείρος ακαδημαϊκός που ο ρόλος του φοιτητή/τριας είναι απλά περαστικός χωρίς να εμπεριέχει κοινωνικό, συλλογικό και πολιτικό χαρακτήρα.

Αυτή ακριβώς η προοπτική δεν άφησε ανεπηρέαστη και τη σχολή μας. Στη Φιλοσοφική, είναι ανοιχτό ακόμη το ζήτημα του Φ.Π.Ψ., του θεατρικού και μουσικού και των ξενόγλωσσων τμημάτων. Κάθε μία από αυτές τις μεταρρυθμίσεις ανοίγει τα δρόμο για την περαιτέρω καταστρατήγηση του δωρεάν, Δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Η διάσπαση του Φ.Π.Ψ. ανοίγει ο δρόμο για την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία, η εξίσωση των πτυχίων του μουσικού κα θεατρικού  με αντίστοιχες ιδιωτικές σχόλες παραβιάζει το άρθρο 16, η παροχή πιστοποιητικού διδακτικής επάρκειας για τους κατόχους Γ2 καταργεί τη σημασία των τμημάτων και την αξία του πτυχίου.

Τη συνολικότερη οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος πανελλαδικά αλλά και στη σχολή μας, μπορούμε να τη συμπεράνουμε από τις όχι και τόσο μαζικές συνελεύσεις και κινηματικές διεργασίες μέχρι το τέλος του 2017. Ωστόσο, η επιτακτικότατα των ζητημάτων έφερε το Σύλλογο Φιλοσοφικής στο κινηματικό προσκήνιο με σειρά συνελεύσεων και αγωνιστικών αποφάσεων για να ανατραπούν οι αποφάσεις κοσμητείας και υπουργείου. Βασικός πυλώνας όλων αυτών των διεργασιών αποτέλεσε το ανένταχτο δυναμικό της σχολής και οι συλλογικότητες του Ενιαίου Αγωνιστικού Πλαισίου που μέσα από αλλεπάλληλες διαδικασίες κατέστησαν τη Φιλοσοφική μετά από χρόνια ως κέντρο αγώνα που έδινε το παλμό στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Οι ανοιχτές συνδιαμορφώσεις κοινών πλαισίων για της γενικές συνελεύσεις, τα κοινά δελτία τύπου, η κοινή παρέμβαση και η παρουσία μας στο δρόμο έσπασαν την προηγούμενη αδράνεια του συλλόγου και αποτέλεσαν έναυσμα για μια κεντρικότερη κίνηση με τις υπόλοιπες καθηγητικές σχολές αλλά και με τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, σπάζοντας τη μονομέρεια του συντεχνιακού αιτήματος και χτίζοντας ένα ευρύτερο μέτωπο φοιτητικών-μαθητών και εκπαιδευτικών ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.

Για εμάς όλη αυτή η διαδικασία ανέδειξε πως η σημερινή νεολαία είναι εκείνη η πρωτοπορία που μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην ανατροπή του μέλλοντος που της επιφυλάσσουν. Ακόμη περισσότερο αναδείχτηκε η αποτελεσματικότητα της από κοινού παρέμβασης της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς και η δυναμική που μπορεί αυτή η διαδικασία να απελευθερώσει τόσο  για το σύλλογο και το φοιτητικό κίνημα όσο και για την ίδια την φοιτητική αριστερά ευρύτερα. Ως ΑΡ.ΕΝ. και ΕΑΑΚ εξάλλου έχουμε ήδη μετρήσει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση  (κοινό εκλογικό κατέβασμα τα τελευταία δύο χρόνια) χωρίς όμως να έχουμε κατορθώσει να αναβαθμίσουμε την πολιτική μας συνεννόηση και τον μεταξύ μας συντονισμό. Εκκινώντας από μια τοποθέτηση που δεν αναγνωρίζει τις φοιτητικές εκλογές ως τον σημαντικότερο κόμβο του επόμενου διαστήματος αλλά αντιλαμβανόμενοι/ες την ανάγκη επανανοηματοδότησης συνολικά των δημοκρατικών συλλογικών διαδικασιών οφείλουμε να δώσουμε και αυτή την μάχη ενωτικά δημιουργώντας εκείνο ακριβώς το ρεύμα που αντιστέκεται στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και το δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν.

Με το βλέμμα στραμμένο στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, τη διεκδίκηση καλύτερων θέσεων μάχης μέσα στις σχολές, την αντιπαράθεση με τις καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ και τη διασπαστική λογική της ΠΚΣ και το χτύπημα στα ολοένα αυξανόμενα ποσοστά της αποχής πρέπει να υπερασπιστούμε την πολιτική και τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Θέλουμε να εκφράσουμε από κοινού  ένα ρεύμα αμφισβήτησης και ανατροπής απέναντι στη λογική του «τίποτα δεν αλλάζει». Κόντρα στο αντιδραστικό, μνημονιακό και αντιεκπαιδευτικό μλποκ, ο αγώνας για να είναι το πτυχίο η μόνη προϋπόθεση για δουλειά, ο αγώνας μας για μια αξιοπρεπή επαγγελματική προοπτική χωρίς ανεργία, επισφάλεια και μετανάστευση, ο αγώνας μας για ένα πραγματικά δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί για το συμφέρον της ίδιας της κοινωνίας και όχι για τις ανάγκες της αγοράς, είναι ένας αγώνας κοινός.

Σ’ αυτό το πλαίσιο  καλούμε, λοιπόν σε κοινή διαδικασία τους συντρόφους/ισσες από τα ΕΑΑΚ καθώς και τους ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες που αντιλήφθηκαν τον εαυτό τους ως μέρος αυτών που αντιστέκονται την ερχόμενη Πέμπτη ( 26/4/18) σε κοινή διαδικασία ώστε να συζητήσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Πτυχίο χωρίς αντίκρισμα? Οι σπουδές μας δεν θα γίνουν υπόθεση λίγων!

Τα τελευταία χρόνια  βιώνουμε όλο και πιο έντονα στις σχολές την υποτίμηση της δημόσιας και  δωρεάν παιδείας με τρανταχτό παράδειγμα  το νόμο Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου και το σχέδιο «Αθηνά», που ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η συνθήκη της Μπολόνια υλοποίησε συγχωνεύσεις πολλών τμημάτων ανά την Ελλάδα. Το φοιτητικό κίνημα αντιστάθηκε ενεργά κατά της υλοποίησης αυτών των αποφάσεων και μέχρι σήμερα αγωνίζεται για την ανατροπή τους. Από την αρχή της εφαρμογής των μνημονίων η υποχρηματοδότηση στην παιδεία έχει γίνει αισθητή και στη Φιλοσοφική με την ανεπάρκεια των δομών της σχολής και την εισαγωγή του ιδιωτικού κεφαλαίου να είναι αισθητή (π.χ. Κυλικείο, σίτιση). Ωστόσο το πιο έντονο παράδειγμα υποχρηματοδότησης και απαξίωσης των τμημάτων  της Φιλοσοφικής είναι η κατάσταση που επικρατεί στα ξενόγλωσσα. 

Συγκεκριμένα ενώ παλιότερα οι φοιτητές δικαιούνταν 2 συγγράμματα και πάνω προκειμένου να καλύψουν τη στοιχειώδη απόκτηση γνώσης εδώ και κάποια χρόνια τα ξενόγλωσσα τμήματα στο πλαίσιο των μειώσεων και των περικοπών  της κρατικής χρηματοδότησης δεν διαθέτουν συγγράμματα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί από εμάς να αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε οι ίδιοι τα απαραίτητα συγγράμματα για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε στοιχειωδώς τα μαθήματα. Διαφορετικά οι φοιτητές/τριες αναγκάζονται να λειτουργούν μόνο με σημειώσεις αν και όπως αυτές υπάρχουν (π.χ. στο Γαλλικό έχει παρατηρηθεί καθηγητές να μη δίνουν σημειώσεις σε αυτούς/ες που δεν παρακολουθούν αυστηρά και αδιάλειπτα το μάθημα).

Επιπλέον στο πλαίσιο της εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών βλέπουμε την επιβολή αλυσίδων μαθημάτων. Οι αλυσίδες σημαίνουν πως ο φοιτητής/τρια στερείται του δικαιώματος να παρακολουθήσει τη συνέχεια των σπουδών του αν δεν έχει περάσει προηγουμένως συγκεκριμένα μαθήματα κάτι που εντείνει τους ρυθμούς σπουδών. Παράλληλα έντονα είναι τα κρούσματα της καθηγητικής αυθαιρεσίας που σημειώνονται και στη σχολή μας. Για παράδειγμα, κομμάτι των καθηγητών αξιολογεί αυθαίρετα και με εμπάθεια τους φοιτητές/τριες με αποτέλεσμα να παρατηρούνται πολλές περιπτώσεις φοιτητών που κόβονται αναίτια σε μαθήματα και μάλιστα, όταν αυτό συμβαίνει στα τμήματα με τις αλυσίδες οι φοιτητές/τριες χάνουν ακόμη και ολόκληρα εξάμηνα. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα του παρουσιολογίου.  Σε ορισμένα μαθήματα δηλαδή ο καθηγητής κρατάει παρουσιολόγιο και επιβάλλεται η συστηματική παρακολούθηση ανεξαρτήτως των ξεχωριστών αναγκών και υποχρεώσεων που συνέχουν τη ταυτότητα του κάθε φοιτητή. Γίνεται λοιπόν ξεκάθαρο ότι η εντατικοποίηση των σπουδών και η πειθάρχηση  οδεύουν στο να γίνουν η βασική καθημερινότητά μας.
Τα παραπάνω έρχονται να συναντήσουν το γεγονός ότι για να αποκτήσεις τη διδακτική επάρκεια στα τμήματα των ξενόγλωσσων απαιτείται ξεχωριστή από το βασικό πρόγραμμα σπουδών επιλογή μαθημάτων, πράγμα που σημαίνει ότι το βασικότερο επαγγελματικό δικαίωμα, που είναι αυτό της διδασκαλίας, δεν κατοχυρώνεται σε αντίθεση με το τι ισχύει (μέχρι τώρα τουλάχιστον) στα υπόλοιπα τμήματα της Φιλοσοφικής.

Προσφάτως όμως το Υπουργείο Παιδείας γνωστοποίησε τις προθέσεις του να αφαιρέσει τη διδακτική επάρκεια από όλες τις καθηγητικές σχολές και τη μεταφορά της απόκτησής της αποκλειστικά σε μεταπτυχιακό επίπεδο, βαδίζοντας στο δρόμο των όλο και μεγαλύτερων ταξικών φραγμών στη Παιδεία. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές θα καλούνται να πληρώνουν τα δίδακτρα των μεταπτυχιακών προκείμενου να αποκτούν τη πιστοποίηση διδασκαλίας. Οι αποφάσεις αυτές λοιπόν θα ‘ρθούν να επικυρώσουν τη μετατροπή των πτυχίων μας σε απλά πιστοποιητικά γνώσης χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Για εμάς, λοιπόν, σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω δείγματα υποβάθμισης και απαξίωσης των σπουδών και των ζωών μας, το πανεπιστήμιο δε μπορεί να είναι απλώς ένα εξεταστικό κέντρο και μία μετάβαση στο εργασιακό μέλλον αλλά πολύ περισσότερο ένα ζωντανό κέντρο όπου η γνώση θα παράγεται, θα μεταδίδεται, θα αμφισβητείται και κυρίαρχα θα απαντά στις ανάγκες των φοιτητών και της νεολαίας, των εργαζομένων και της κοινωνίας συνολικά στο σήμερα. Χρειάζονται προσπάθειες με επίκεντρο τη συλλογική οργάνωση μέσα από τη γενική συνέλευση και την πολιτικοποίηση, τόσο σε επίπεδο κεντρικών φοιτητικών αντιστάσεων και καθημερινών διεκδικήσεων μέσα στη σχολή, όσο και στο πώς μπορούν οι αγώνες των φοιτητών να συνδέονται με το κάθε κοινωνικό και εργατικό κίνημα.

Πέρα από την υπεράσπιση κεκτημένων και την αντίθεση σε αντιδραστικές αλλαγές που προωθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις για εμάς, ως Αριστερή Ενότητα, έχει αυτοτελή αξία ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, στο οποίο η δημοκρατία δεν θα είναι διακήρυξη αλλά ουσία και συγκροτητικό στοιχείο της καθημερινότητας μας, με συμμετοχή των φοιτητών στην λήψη των αποφάσεων, με την γνώση να μην υπεισέρχεται στο κριτήριο των αναγκών της αγοράς αλλά να διαμορφώνουμε μια όντως πλουραλιστική και πολύπλευρη γνώση πλάι στις κοινωνικές ανάγκες. Ένα πανεπιστήμιο κέντρο προβληματισμού και αγώνα, με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών,  χωρίς ταξικούς φραγμούς, που θα μας χωράει όλους και όλες χωρίς καμία διάκριση.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Βρισκόμαστε σε μία συνθήκη που η μνημονιακή κρίση βαθαίνει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  να υποτάσσεται πλήρως  στις επιταγές Ε.Ε. και ΔΝΤ στο όνομα μίας δήθεν ανάκαμψης.  Με τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη η κυβέρνηση αποδέχθηκε ένα νέο πακέτο πρόσθετων μέτρων, που φαίνεται ότι θα αφορούν τη μείωση του αφορολόγητου, τις συντάξεις και τα εργασιακά στα πλαίσια του κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τις αποκρατικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας και την αυξανόμενη εργοδοτική αυθαιρεσία (βλ. καθαρίστριες ΕΜΠ) έρχονται να επισφραγίσουν την ήδη άθλια κατάσταση εργαζομένων και νεολαίας και την πλήρη παράδοση της χώρας στις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής ελίτ. Επιπλέον νέα κατορθώματα της κυβέρνησης αποτελούν οι πρόσφατες δολοφονίες προσφύγων στη Μόρια, απόρροια της συμφωνίας για το προσφυγικό μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας , η προκλητική ανοχή στην Χρυσή Αυγή (Εφετείο, Ωραιόκαστρο)  και οι εκκενώσεις καταλήψεων (ορφανοτροφείο Θεσσαλονίκη, βίλα ζωγράφου, Αλκιβιάδου 6) που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις διακηρύξεις της κυβέρνησης περί αλληλεγγύης και δήθεν «αριστερής» πολιτικής.

Η προσπάθεια δημιουργίας μιας αφήγησης νίκης για το τέλος της λιτότητας από την πλευρά της κυβέρνησης δεν συνιστά παρά ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, που συμβαδίζει πιστά με τη λογική της “καλύτερης διαχείρισης” της κρίσης και των μνημονιακών προγραμμάτων στον διαξιφισμό που διεξάγει με τη ΝΔ και τις υπόλοιπες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝ. ΚΕΝΤΡΩΩΝ). Με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να καλύψει τη συνέχιση της σκληρής δημοσιονομικής σταθερότητας με νέες επώδυνες για τους πιο αδύναμους περικοπές και περαιτέρω διευκολύνσεις στους εργοδότες και το μεγάλο κεφάλαιο για ελαστικές μορφές εργασίας και ομαδικές απολύσεις.

Σε μία συνθήκη, λοιπόν, που η νέα γενιά έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ανεργία, μαύρη εργασία και ελαστικές μορφές εργασίας σε συνθήκες εκμετάλλευσης και πλήρους διάσπασης των εργασιακών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου είναι μάλλον αναγκαίο να αντιληφθούμε τη σημασία να λειτουργήσουμε αποφασιστικά απέναντι σε αυτές τις πολιτικές. Η αναδιάρθρωση από πλευράς κυβέρνησης δε σταματά στο εργασιακό αλλά έρχεται να επικυρώσει και εμβαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.  Το επερχόμενο νομοσχέδιο εισάγει με εμφατικούς όρους τη διάσπαση των προγραμμάτων σπουδών για την αποστοίχηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο, που θα καλύπτεται με μαθητεία ή και νέο κύκλο σπουδών, επιτείνει τους ταξικούς φραγμούς με τη μετακύλιση κόστους σπουδών στις πλάτες των φοιτητών (βλέπε δίδακτρα, σίτιση, στέγαση, συγγράμματα) ενώ επίσημα παραχωρεί και άλλο χώρο στις ανάγκες του ιδιωτικού κεφαλαίου και της αγοράς.
Βιώνοντας, λοιπόν, όλα τα παραπάνω και με συνέπεια στη περσινή μας αντίληψη και επιδιώξεις σε σχέση με την ανασυνθετική προοπτική της αριστεράς θεωρούμε ότι τα κομμάτια της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι αναγκαίο να απαντούν από κοινού στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται η νέα γενιά. Με την προοπτική δημιουργίας ενός μαχητικού αγωνιζόμενου μπλοκ ικανού να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες και με οξυμένα αντανακλαστικά να αντιστέκεται στην επίθεση αλλά παράλληλα να περνά και με επιθετικούς όρους στη δημιουργία χώρων των από κάτω.

Το φοιτητικό κίνημα φαίνεται να υποχωρεί παρά το βάθεμα της επίθεσης και αυτό μας φέρει αντιμέτωπους με το ερώτημα του αν και  κατά πόσο οι πολιτικές  πρακτικές της φοιτητικής αριστεράς δύνανται να απαντήσουν στις νέες συνθήκες όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί. Αυτή η πραγματικότητα φαίνεται να διαπερνά και να γειώνεται και στο δικό μας σύλλογο, με τις γενικές συνελεύσεις να μην συσπειρώνουν ευρύτερα ακροατήρια και με τις συλλογικές αντιστάσεις και επερωτήσεις να τίθενται στο περιθώριο. Σε αυτό το κενό πιστεύουμε ότι πρέπει να απαντήσουμε από κοινού με τα υπόλοιπα σχήματα της φοιτητικής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, στη βάση δηλαδή της αναγκαιότητας της επαναφοράς του φοιτητικού κινήματος με επιθετικούς και ανατρεπτικούς όρους στοχεύοντας παράλληλα στην ανασυγκρότηση των συλλόγων και των συλλογικών διαδικασιών.

Υπ’ αυτό το πρίσμα και σε συνέχεια του περσινού κοινού βηματισμού θεωρούμε αναγκαίο να επαναφέρουμε τον κοινό συντονισμό με τα σχήματα των ΕΑΑΚ μέσα από μία πρώτη κουβέντα στη βάση της οποίας θα βρούμε τους τρόπους να έχουμε κοινή πορεία το επόμενο διάστημα στα πράγματα που αφορούν το σύλλογο, απευθύνοντας παράλληλα κάλεσμα και σε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια της Φιλοσοφικής που δεν επιθυμεί το μέλλον που του προορίζουν αλλά θέλει να παλέψουμε από κοινού για να ζήσουμε αλλιώς!


Καλούμε, λοιπόν, τα σχήματα ΣΑΦ - ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ  και κάθε αγωνιζόμενο φοιτητή και φοιτήτρια σε ανοιχτή πολιτική συζήτηση την ΤΡΙΤΗ 21/3 μετά τη γενική συνέλευση του συλλόγου.